ё́мка, прысл. Ёмка [зручна].
Няёмка нейк у руках дзіржаць: усё выкручвыіцца. Залачова Мсцісл.

ё́мка ж. Чапяла.
Поломаласа ёмка, нема чым сковороду достаць. У камешніку стояць: ківіня, ёмка і вілкі. Бобрыкі Петр. Вазьмі ёмку і вуцягні аладкі с печы. Тульгавічы Хойн. Ёмка стаіць у камешніку. Карабаўшчына Бабр.

ёмка прысл.

ёмка, ямчэ́й