язмін 1 значэнняў

-1-

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы

язмі́н, -у, м. Дэкаратыўны куст сямейства каменяломнікавых з белымі пахучымі кветкамі, сабранымі ў невялікія гронкі.

|| прым. язмі́навы, -ая, -ае.

Раслінны свет

язмін, дэкаратыўны куст з белымі пахучымі кветкамі сабранымі ў невялікія гронкі.

я́змін м., я́зьмін м. — Паням. р. (СПЗБ, Верас, Ластоўскі),
я́зьмен м. — Слон. (Мат. апыт),
язьме́н м. — мясц. (Станкевіч),
я́змень м. — Ваўк., Беластоц. р. (Сцяшковіч, СПЗБ),
я́зьма ж. — Мядз., Віл. (СЦБ),
язмя́нь м. — Іўеў. (Сл. Гарадз.),
я́звін м., я́зьвін м. — Шчуч., Навагр., Слон. (СПЗБ, Мат. апыт.),
я́зьвен м. — Слон. (Мат. апыт.),
я́зьвень м. — Уздз., Слон. (СЦБ, Мат. апыт.),
язьве́нь м. — Уздз. (СЦБ),
я́зьва ж. — Слон. (Мат. апыт.),
я́збін м., я́зьбін м. — Іўеў., Навагр. (Сцяшковіч, ЖС),
вя́зьмін м. — Гарадз. р. (Верас, Кісялеўскі, Станкевіч, ЭСБМ),
вя́зьменічак м. памянш. — Слон. (Мат. апыт.),
жасмі́н м. — спарадычна усх. з., Латгал. р. (Кісялеўскі, Бялькевіч, СПЗБ, Станкевіч),
жасме́н м. — Беластоц. р. (СПЗБ),
ажмі́н м. — Слон. (Мат. апыт.),
бэ́ж м. — Клім. (Бялькевіч),
іза́ф м. — Бераст. (Сл. Гарадз.),
маду́нкі мн. — Пруж. (ЖС, ЭСБМ).

Слоўнік беларускай мовы

язмі́н -ну, -не

Граматычны слоўнік назоўніка

язмі́н м. НВ язмі́н, РД язмі́ну, язмі́нам, язмі́не