шчодры 1 значэнняў

-1-

Арфаграфічны слоўнік (Наша Ніва)

шчо́дры

Чалавек

шчодры, які ахвотна дзеліцца чым-н. з другімі.

шчо́дры прым. — Віц. р., Смарг., Кобр. (ЖНС, Каспяровіч, Станкевіч),
падзе́ллівы прым. — Гом. (Мат. Гом.),
падзе́льчывы прым. — Бял., Рэч. (НС),
дабрахво́чы прым., добрахочы прым. — Лаг., Глыб., Круп. (СПЗБ, Варлыга),
самада́йка ж., маласы́ткі прым. — Лоеў. (Янкова),
хлебасо́льны прым., тураве́й м., тураве́йка ж. — Мсцісл. (Юрчанка).

Слоўнік беларускай мовы

шчо́дры

Граматычны слоўнік прыметніка, займенніка, лічэбніка, прыслоўя

шчо́дры Н шчо́дры (-ая, -ае), Р шчо́драга (-ай/ае, -ага), Д шчо́драму (-ай, -аму), В шчо́драга/ы (-ую, -ае), Т шчо́дрым (-ай/аю, -ым), М шчо́дрым (-ай, -ым); мн. Н шчо́дрыя, РМ шчо́дрых, Д шчо́дрым, В шчо́дрых/ыя, Т шчо́дрымі