чаромха 1 значэнняў

-1-

Арфаграфічны слоўнік (Наша Ніва)

чаро́мха

Раслінны свет

чаромха, дрэва ці высокі куст з сабранымі ў гронкі белымі духмянымі кветкамі і чорнымі даўкімі на смак ягадамі.

чаро́мха ж. — асн. мас. г., Смален. р., Вілен. р. (Кісялеўскі, СПЗБ, Верас, Сцяшковіч, Мат. Гом., Станкевіч, Ластоўскі, Мат. апыт.),
чаро́мка ж. — Смарг., Воран. (СПЗБ),
чаро́мфа ж. — Смарг. (СПЗБ),
чарэ́мха ж. — Верхнядзв., Ашм., Пін., Беласт. р. (СПЗБ, Станкевіч),
чаро́муха ж. — асн. мас. г., акрамя пал. р.; Смален. р. (Кісялеўскі, Каспяровіч, СПЗБ, Цыхун, Ластоўскі, Мат. апыт.),
чарэ́муха ж. — Пух., Чэрв., Уздз. (СПЗБ, СЦБ),
чаро́мшына ж. — Навагр., Маст., Віц. р., Латгал. р. (Каспяровіч, Сцяшковіч, СПЗБ, Мат. апыт.),
чарэ́мшыца ж. — Берасц. (Кісялеўскі),
чарамшы́на ж. — Слон., Кам., Драг. (ЖНС, ДСБ, Мат. апыт.),
цяро́мха ж. — Шчуч. (СПЗБ),
цярэ́мха ж. — Маг. р., Гл. (Насовіч, Кісялеўскі, Янкоўскі),
цярэ́мшына ж. — Лёзн., Ганц., Жытк. (СПЗБ, ТС, Каспяровіч, Станкевіч),
калакалу́ша ж. — Віц. р., Гарадз. р., Мен. р., Маг. р., Смален. р. (Кісялеўскі, Каспяровіч, Бялькевіч, Верас, Станкевіч, ЖНС, ЭСБМ, Ластоўскі),
калакалу́шына ж. (адна ягада чаромхі) — Віц. р. (Каспяровіч, Станкевіч),
калакалу́ха ж. — Смарг., Хоц. (СПЗБ, Бялькевіч),
калакалу́га ж. — Смален. р. (Кісялеўскі),
калаку́ша ж. — усх.-маг. р., зах.-бран. р. (Бялькевіч, ЭСБМ, Станкевіч),
калаку́шка ж. — Касц. (Бялькевіч),
калаку́га ж. — Смален. р. (Кісялеўскі),
какалу́ша ж. — усх. з. (ЭСБМ),
какалу́га ж. — усх. з. (Каспяровіч, ЭСБМ),
какалу́ха ж. — Малад. (СПЗБ),
калу́ша ж. — Дзятл. (Сл. Гарадз., ЭСБМ),
кало́кавіна ж. — Гарадз. р. (Сцяшковіч).

Слоўнік беларускай мовы

чаро́мха і чарэ́мшына -мсе; -не, -н

Граматычны слоўнік назоўніка

чаро́мха ж. чаро́мха, чаро́мхі, ДМ чаро́мсе, чаро́мху, чаро́мхай (-аю); мн. НВ чаро́мхі, чаро́мхаў, чаро́мхам, чаро́мхамі, чаро́мхах