храпа 1 значэнняў

-1-

Арфаграфічны слоўнік (Наша Ніва)

хра́па Р мн. -паў

Жывёльны свет

храпа, пярэдняя частка галавы ў буйной рагатай жывёлы.

хра́па ж. — агульн. (ЛАБНГ, СПЗБ, Мат. Гом., Каспяровіч, Насовіч, Станкевіч, Янкоўскі),
хра́пы мн. — паўн.-зах. з. (ЛАБНГ),
храп м. — Слаўг., Чэрык. (ЛАБНГ),
мы́за ж. — Навагр., Пух., Слуц., Асіп., Клецк. (ЛАБНГ),
мы́са (му́са) ж. — сл.-маз. г. (ЛАБНГ),
мы́сіна ж. — Кобр. (ЛАБНГ),
мы́льса ж. — Ваўк. (ЛАБНГ),
пы́са ж. — паўдн. зах. з. (ЛАБНГ),
пры́са ж. — Лельч., Хойн. (ЛАБНГ),
пры́сы мн. — Драг., Пін. (ЛАБНГ),
пры́ха ж. — Бар., Лях., Івац., Ганц., Пін. (ЛАБНГ, Шаталава),
пры́хі мн. — Бяроз., Івац. (ЛАБНГ),
мо́рда ж. — Рас., Мёр., Пол., Гарадоц., Арш. (ЛАБНГ),
гу́бы мн. — Верхнядзв., Пол. (ЛАБНГ),
но́здры мн. — Беш., Ашм. (ЛАБНГ),
ню́шка ж. — Тал. (ЛАБНГ),
марму́за ж. — Лельч. (ЛАБНГ).

Слоўнік беларускай мовы

хра́па -пе, -п

Граматычны слоўнік назоўніка

хра́па ж. хра́па, хра́пы, ДМ хра́пе, хра́пу, хра́пай (-аю); мн. НВ хра́пы, храп, хра́пам, хра́памі, хра́пах