самавольны, які дзейнічае па сваёй волі, як сам жадае, не лічачыся ні з кім.

самаво́л м. — Зах.-бран. р., Чач. (Растаргуеў, Мат. апыт.),
самаво́лка ж. — Смален. р. (Дабравольскі),
самапра́ўнік м. — Лаг. (Варлыга),
самаўпра́ўнік м. — Зэльв. (Сцяцко),
самапра́ўны прым. — мясц. (Насовіч),
самаўпра́ўны прым. — Чач. (Мат. апыт.),
самаду́р м. — Чач. (Мат. апыт.),
самаду́рац м. — усх.-маг. р. (Бялькевіч),
самаду́рнік м., самаду́рніца ж. — усх.-маг. р. (Юрчанка),
самаду́м м. — мясц. (Насовіч),
самады́йнік м., самады́йніца ж. — Смарг. (Станкевіч).

самаво́льны

самаво́льны Н самаво́льны (-ая, -ае), Р самаво́льнага (-ай/ае, -ага), Д самаво́льнаму (-ай, -аму), В самаво́льнага/ы (-ую, -ае), Т самаво́льным (-ай/аю, -ым), М самаво́льным (-ай, -ым); мн. Н самаво́льныя, РМ самаво́льных, Д самаво́льным, В самаво́льных/ыя Т самаво́льнымі