пі́хта

піхта, вечназялёнае хваёвае дрэва.

е́льніца ж. — Маг. р. (Кісялеўскі, Станкевіч, ЭСБМ),
пі́хт м. — Лаг. (СЦБ),
хво́я ж. — мясц. (Ластоўскі),
хво́йка ж. — мясц. (Ластоўскі).

пі́хта пі́хце, піхт і пі́хтаў

пі́хта ж. пі́хта, пі́хты, ДМ пі́хце, пі́хту, пі́хтай (-аю); мн. НВ пі́хты, пі́хтаў, пі́хтам, пі́хтамі, пі́хтах