ласун 1 значэнняў

-1-

Арфаграфічны слоўнік (Наша Ніва)

ласу́н -на́

Чалавек

ласун, той, хто любіць паласавацца.

ла́сы прым. — Чэрв. р., Жытк., Стол., Драг., Гарадз., Паст., Зах.-бран. р. (ТС, СПЗБ, Насовіч, Растаргуеў, Шатэрнік),
ла́савы прым. — Стол., Зах.-бран. р. (ТС, Растаргуеў),
ласу́н м., ласу́ха ж. — віц.-маг. г., Чэрв. р., Віл., Смарг., Паст., Раг., Чач., Добр., Стол., Драг., Смален. р. (ТС, СПЗБ, Мат. Гом., Бялькевіч, Каспяровіч, Насовіч, Станкевіч, Шатэрнік),
ласько́ м. — мясц. (Насовіч),
ласо́ха ж. — мясц. (Насовіч),
ласу́ння ж., ласу́нья ж. — усх.-маг. р., Жытк., Смален. р. (ТС, Насовіч, Дабравольскі),
ла́саўка ж. — віц.-маг. г. (Каспяровіч, Насовіч),
лісу́н м. — Чэрв. р., усх.-маг. р., Навагр. (СПЗБ, Бялькевіч, Шатэрнік, Яўсееў, Станкевіч),
лізу́ха ж. — Чэрв. р. (Шатэрнік),
ло́зік м. — усх.-маг. г. (Бялькевіч),
палі́за ж. лаянк. — Смален. р. (Дабравольскі),
леле́зік м. — Браг. (Мат. Гом.),
ласцённік м. — Ветк. (Мат. Гом.),
сласцёха ж. — усх.-маг. р. (Бялькевіч),
ла́камы прым. — мясц. (Насовіч),
салодкае́жка ж. — Жытк. (ТС),
малізы́нка м. і ж. — усх.-маг. р., Ушацк. (НС, Бялькевіч).

Слоўнік беларускай мовы

ласу́н -на́, -не́, -но́ў

Граматычны слоўнік назоўніка

ласу́н м. ласу́н, РВ ласуна́, ласуну́, ласуно́м, ласуне́; мн. ласуны́, РВ ласуно́ў, ласуна́м, ласуна́мі, ласуна́х