кватарант 1 значэнняў

-1-

Арфаграфічны слоўнік (Наша Ніва)

кватара́нт -нта, па -нце; але: у разьмерк. знач. -нту

Чалавек

кватарант, той, хто наймае кватэру.

кватара́нт м. — Лаг. (Варлыга),
кватара́нец м. — паўн.-зах. з., Пух., Уздз., Старадарож., Свісл. (Мат. Гарадз., Мат. мен.-мал., СПЗБ, СЦБ, Янкоўскі),
кватара́нка ж. — паўн.-зах. з. (СПЗБ),
кварціра́нт м. — Кобр., Драг., Зэльв., Маз. (ЛАБНГ, Сцяцко),
пастая́лец м., пастая́лка ж. — Гом. р., Зах.-бран. р., Смален. р. (НЛГ, Дабравольскі, Растаргуеў),
пастая́нец м. — мясц. (Насовіч),
стая́лец м. — Гарадз. (Сл. Гарадз.),
гаспо́днік м., гаспо́дніца ж. — Беластоц. р., Смарг. (Станкевіч),
аспо́днік м., аспо́дніца ж. — Смарг. (Станкевіч),
падгаспо́днік м., падгаспо́дніца ж. — мясц. (Станкевіч),
сталаўні́к м. — Лоеў. (Янкова),
стало́ўнік м. — Жытк. (ТС),
падсу́сед м., падсусе́д м., пасусе́д м. — Драг., Стол., Жытк. (ТС, Мат. апыт.).

Слоўнік беларускай мовы

кватара́нт -нта, -нце, -нтаў

Граматычны слоўнік назоўніка

кватара́нт м. кватара́нт, РВ кватара́нта, кватара́нту, кватара́нтам, кватара́нце; мн. кватара́нты, РВ кватара́нтаў, кватара́нтам, кватара́нтамі, кватара́нтах