дурны 1 значэнняў

-1-

Арфаграфічны слоўнік (Наша Ніва)

дурны́

Слоўнік беларускай мовы

дурны́ прым., наз.

Граматычны слоўнік прыметніка, займенніка, лічэбніка, прыслоўя

дурны́ Н дурны́ (-а́я, -о́е), Р дурно́га (-о́й/о́е, -о́га), Д дурно́му (-о́й, -о́му), В дурно́га/ы́ (-у́ю, -о́е), Т дурны́м (-о́й/о́ю, -ы́м), М дурны́м (-о́й, -ы́м); мн. Н дурны́я, РМ дурны́х, Д дурны́м, В дурны́х/ы́я, Т дурны́мі

Граматычны слоўнік назоўніка

дурны́ м. дурны́, РВ дурно́га, дурно́му, ТМ дурны́м; мн. дурны́я, РВМ дурны́х, дурны́м, дурны́мі