дубіць 1 значэння -1- Граматычны слоўнік дзеясловаСлоўнік беларускай мовы Граматычны слоўнік дзеяслова дубі́ць незак., што дублю́, ду́біш, ду́біць, ду́бім, ду́біце, ду́бяць; дубі́, дубі́це; дубі́ў, дубі́ла, дубі́лі; ду́блены; ду́бячы Слоўнік беларускай мовы дубі́ць незак., дублю́, ду́біш, ду́біць, ду́бім, ду́біце, ду́бяць