дзіўны, незвычайны.

дзіва́к м., дзіва́чына м. і ж., дзіва́чка ж. — Гом. р. (НЛГ, Насовіч),
чуда́к м., чудасе́я м. і ж., чудзі́ла м. і ж. — усх.-маг. г. (Мат. апыт.).

дзі́ўны

дзі́ўны Н дзі́ўны (-ая, -ае), Р дзі́ўнага (-ай/ае, -ага), Д дзі́ўнаму (-ай, -аму), В дзі́ўнага/ы (-ую, -ае), Т дзі́ўным (-ай/аю, -ым), М дзі́ўным (-ай, -ым); мн. Н дзі́ўныя, РМ дзі́ўных, Д дзі́ўным, В дзі́ўных/ыя, Т дзі́ўнымі

дзі́ўны