дзівакава́ты

дзівакаваты, той, які вызначаецца незвычайнымі схільнасцямі, звычкамі, поглядамі.

дзіва́к м., дзіва́чка ж. — Стол., Смарг. (ТС, Станкевіч),
дзі́ўны прым. — Смален. р. (Дабравольскі, Станкевіч),
дзіво́сны прым. — Смарг. (Станкевіч),
чуда́чка ж. — Брасл. (СПЗБ),
чудо́вы прым. — мясц. (Насовіч),
чу́дны прым. — Чач. (Мат. апыт.),
чудо́сны прым. — Стол. (ТС),
навяжо́ны прым. — Жытк. (ТС),
бзік м. — Гарадз. р. (Цыхун),
аванту́рнік м. — мясц. (Насовіч).

дзівакава́ты

дзівакава́ты Н дзівакава́ты (-ая, -ае), Р дзівакава́тага (-ай/ае, -ага), Д дзівакава́таму (-ай, -аму), В дзівакава́тага (-ую, -ае), Т дзівакава́тым (-ай/аю, -ым), М дзівакава́тым (-ай, -ым); мн. Н дзівакава́тыя, РВМ дзівакава́тых, Д дзівакава́тым, Т дзівакава́тымі