джала, калючая частка органа самаабароны і нападу некаторых насякомых (пчол, вос, чмялёў і інш.), якая знаходзіцца на канцы брушка.
джа́ла н. — Паням. р., Слуц. р., Бар., Круп., Бярэз., Арш., Дубр., Шкл., Акц., Рэч., Хойн. (ЛАБНГ),
джало́ н. — Жаб., Кобр. (ЛАБНГ),
джга́ла н. — Чашн., Тал., Стаўб., Бял., Маг., Жлоб., Рэч., Лоеў. (ЛАБНГ, СЦБ, Яўсееў),
джга́дла н. — Зэльв. (АЛА, Шаталава),
джыга́ла н. — Лоеў. (ЛАБНГ),
джыга́дла н. — Віл., Стаўб. (СЦБ),
жа́ла н. — агульн., за выключэннем паўн.-зах. з. і паўдн. р. (ЛАБНГ),
жало́ н. — паўдн. р. (ЛАБНГ, ЛП),
жарло́ (жэрло́) н. — зах.-пал. г. (ЛАБНГ, Шаталава),
жарало́ (жарэло́) н. — Жытк. (АЛА),
жыга́ла (жыгало́) н. — паўн.-зах. з. (ЛАБНГ, СПЗБ, ЖС, З нар. сл., Шаталава, Насовіч),
жыга́л м. — Мёр. (НС),
жыга́йла н. — Гарадз. (АЛА),
жга́ла н. — Круп., Гор. (ЛАБНГ),
жыга́дла н. — паўн.-зах. з. (АЛА, СЦБ, Шаталава),
жыга́длік м. — Лаг. (Мат. мен.-мал.).