даўжнік 1 значэння

-1-

Чалавек

даўжнік, пра чалавека, які не аддаў пазычанае.

вінава́ты м. — паўн.-зах. з., Смален. р., Віц. р., Чэрв. р. (Дабравольскі, Каспяровіч, Насовіч, СПЗБ, Шатэрнік),
ві́нны прым., вінен прым. — паўн.-зах. з., Лаг. (Варлыга, СПЗБ),
вінава́йца м. — мясц. (Насовіч),
даўжні́к м. — Лаг. (Варлыга).

Слоўнік беларускай мовы

даўжні́к -ка́, -ку́, -ко́ў

Граматычны слоўнік назоўніка

даўжні́к м. даўжні́к, РВ даўжніка́, ДМ даўжніку́, даўжніко́м; мн. даўжнікі́, РВ даўжніко́ў, даўжніка́м, даўжніка́мі, даўжніка́х