губаты 1 значэння

-1-

Чалавек

губаты, з вялікімі тоўстымі губамі.

губа́ты прым. — паўдн.-зах. д., Пол., Гар. (ЛАБНГ, ТС, Мат. Гарадз., СЦБ, Насовіч),
губа́сты прым. — Малад. (СЦБ),
губава́ты прым. — Вілен. р. (СПЗБ),
губа́р м. — Лях., Стол., Дзятл., Слон., Карэл., Лельч. (ЛАБНГ, ТС, Мат. дыял. сл.),
губа́ч м. — Іван., Стол. (ЛАБНГ),
губе́ль м. — Светлагор., Рэч., Лоеў., Люб. (ЛАБНГ, ЖНС, Янкова),
губе́ня м. і ж. — Жытк., Слон. (ТС, Н. сл-сць),
губрэ́й м. — Стол. (ЛАБНГ, ТС),
губа́н м. — Жытк. (ТС),
губэ́ся ж. — Уздз. (СЦБ, Мат. мен.-мал.),
грыба́ты прым. — Буда-Каш., Ветк., Віц. р., Мсцісл., Бых., Верхнядзв., Кругл., Бял., Зах.-бран. р., Смален. р. (ЛАБНГ, Каспяровіч, Станкевіч, НС, Юрчанка, Растаргуеў, Дабравольскі, Мат. Гом.),
грыба́сты прым. — мясц. (Насовіч),
грыба́ч м. — Лоеў., Мсцісл. (Янкова, Юрчанка),
лупа́ты прым. — Чэрв. р., Бял., Докш., Зэльв., Драг., паўн.-зах. з. (ЛАБНГ, СПЗБ, СЦБ, Мат. мен.-мал., Шатэрнік, Мат. Гарадз., Станкевіч, НЛ, Мат. дыял. сл., ЖНшС, Сцяцко),
лупа́ч м. — Лаг., Бял., Мядз., Мёр., Гарад. (СПЗБ, ЛАБНГ, Станкевіч, З нар. сл., Яўсееў, Варлыга),
лу́па ж. — Іўеў, Зэльв. (ЛАБНГ, Сцяцко),
лупсе́й м. — Барыс, Зэльв. (ЛАБНГ, Сцяцко),
лупяндзя́ ж. — Зэльв. (Сцяцко),
лупе́ха — Лаг. (Варлыга),
грыбзо́н м. — мясц. (Станкевіч, Насовіч),
грыбазво́н м. — Тал., Бых., Карм., Бабр., Віц. р., Мсцісл. (ЛАБНГ, Станкевіч, Юрчанка),
грыбазьдзі́ла м. і ж. — Мсцісл. (Станкевіч),
губашлёп м. — Дзятл. (ЛАБНГ),
губашлёпка ж. — Мсцісл. (Юрчанка),
губаль м. — Пін. (ЛАБНГ),
таўстагу́бы прым. — Асіп., Бяроз., Бабр., Рэч., Стол., Добр., Лельч., Нараўл., Лоеў. (ЛАБНГ),
таўстагры́бы прым. — Арш. (ЛАБНГ),
таўсталу́пы прым. — Паст., Брасл., Кругл., Мёр. (ЛАБНГ, ЖНС),
крывагу́бы прым. — Мсцісл. (Юрчанка),
віслагу́бы прым. — Гл. (Мат. дыял. сл.),
віслагу́бец м. — Гл. (Мат. дыял. сл.),
кі́слагубяц м. — Дзярж. (СПЗБ, ЛАБНГ),
лалэ́й м. — Лаг. (Мат. мен.-мал.),
салагу́бы прым. — Лоеў. (Янкова).

Слоўнік беларускай мовы

губа́ты і губа́сты