грыбні́к -ка́

грыбнік, той, хто любіць збіраць грыбы.

грыбні́к м. — Кобр., Драг. (Мат. апыт.),
гры́бнік м. — Віц. р. (Каспяровіч, Станкевіч),
грыбо́ўнік м. — Браг. (ГЧ),
грыбо́вік м., грыбо́віца ж. — Гом. р., Чэрв., Гл. (СЦБ, НЛГ, Янкоўскі),
грыбаві́к м. — Гом. р. (НЛГ),
грыбало́ў м. — Браг. (ГЧ),
грыбні́чы м. — Мсцісл. (Мат. апыт.).

грыбні́к -ка́, -ку́, -ко́ў

грыбні́к м. грыбні́к, РВ грыбніка́, ДМ грыбніку́, грыбніко́м; мн. грыбнікі́, РВ грыбніко́ў, грыбніка́м, грыбніка́мі, грыбніка́х