гаваркі 1 значэнняў

-1-

Арфаграфічны слоўнік (Наша Ніва)

гаваркі́

Слоўнік беларускай мовы

гаваркі́ і гаварлі́вы

Граматычны слоўнік прыметніка, займенніка, лічэбніка, прыслоўя

гаваркі́ Н гаваркі́ (-а́я, -о́е), Р гаварко́га (-о́й/о́е, -о́га), Д гаварко́му (-о́й, -о́му), В гаварко́га/і́ (-у́ю, -о́е), Т гаваркі́м (-о́й/о́ю, -і́м), М гаваркі́м (-о́й, -і́м); мн. Н гаваркі́я, РМ гаваркі́х, Д гаваркі́м, В гаваркі́х/і́я, Т гаваркі́мі

Слоўнік адметнай лексікі

гаваркі -ая, -ое.
1. Які (што) гаворыць.
Гаваркую механічную галаву, якая давала мудрыя парады «на всех употребительных языках», адправілі на сметнік. (У.Арлоў) «Гаваркія істоты» - гэта ўсе мы. (ЛіМ. 09.02.1996) Пасля вячэры гаворка паміж галоўным аграномам вобласці і аспірантам аграноміі ішла галоўным чынам пра глебазнаўства Беларусі. Гэтая невычэрпная тэма вяла гаваркіх аграномаў... да далёкіх вытокаў: зямных і водных, да гісторыі зямлі. (П.Пестрак) [Людзі] рабілі перакур. Дымілі і гаварылі... Тыя, хто не курыў, таксама падключыліся да гаваркіх курцоў, быццам глытнуць дымку, бо ахвочыя былі да размоў. (П.Кавалёў)
2. Схільны да размоў, ахвочы пагаварыць.