во́лас -са і -су

волас, валаскі на скуры чалавека.

во́лас м., валасо́к м. памянш. — агульн., акрамя цэнтральнай і паўночнай частак паўн.-зах. з. (ЛАБНГ, Шатэрнік, Каспяровіч, Станкевіч),
вала́с м. — Брасл. (СПЗБ),
валасі́на ж., валасі́нка ж. памянш. — спарадычна агульн. (ЛАБНГ, СПЗБ, ЖНС),
валасіна́ ж. — паўн.-зах. з., паўн. р., Чэрык. (ЛАБНГ),
валасі́ніна ж. — Мсцісл. (Юрчанка),
касі́на ж. — паўдн. р. (ЛАБНГ, ДСБ, ГЧ, Шаталава),
касі́нка ж. — Слон., Стол. (ЛАБНГ, СПЗБ),
касіна́ ж. — Рэч., Добр., Лельч. (ЛАБНГ),
ко́сіна ж. — Калінк. (ЛАБНГ),
ко́ска ж. — Светлагор. (ЛАБНГ).

во́лас -са, -се, мн. валасы́, -со́ў

во́лас (асобная валасіна) м. НВ во́лас, во́ласа, во́ласу, во́ласам, во́ласе; мн. НВ валасы́, валасо́ў, валаса́м, валаса́мі, валаса́х; (шэрсць на целе жывёлы) м. НВ во́лас, РД во́ласу, во́ласам, во́ласе