бунтаўнік 1 значэнняў -1- Арфаграфічны слоўнік (Наша Ніва)Слоўнік беларускай мовыГраматычны слоўнік назоўнікаСлоўнік адметнай лексікі Арфаграфічны слоўнік (Наша Ніва) бунтаўні́к -ка́ Слоўнік беларускай мовы бунтаўні́к -ка́, -ку́, -ко́ў Граматычны слоўнік назоўніка бунтаўні́к м. бунтаўні́к, РВ бунтаўніка́, ДМ бунтаўніку́, бунтаўніко́м; мн. бунтаўнікі́, РВ бунтаўніко́ў, бунтаўніка́м, бунтаўніка́мі, бунтаўніка́х Слоўнік адметнай лексікі бунтаўнік -а, м. Бунтаўшчык. [Цётка] не рве натуральныя - бытавыя, сямейныя - сувязі рэвалюцыянера, «бунтаўніка». (Полымя. 1969. № 11) Лічбаў нам не назвалі, мы гэта зрабілі самі. І адразу трапілі ў крамольнікі і бунтаўнікі. (Д.Бугаёў)