бок, правая ці левая частка тулава ад пляча да таза.
бок м. — Смарг., Малад., Чэрв., Люб., Гл., Стол., Жытк. (ТС, Мат. дыял. сл., Станкевіч, Янкоўскі), бакаві́ца ж. — Драг. (З нар. сл.), бачы́на ж. — Мсцісл. (Юрчанка).
Слоўнік беларускай мовы
бок (частка цела, край чаго-н.) бо́ка, бо́ку, мн. бакі́, бако́ў; (напрамак, у розн. знач.) бо́ку, баку́, мн. бакі́, -ко́ў
Граматычны слоўнік назоўніка
бок (частка цела; край прадмета) м. НВ бок, бо́ка, ДМ бо́ку, бо́кам; мн. НВ бакі́, бако́ў, бака́м, бака́мі, бака́х; (напрамак; мясцовасць; прастора) м. НВ бок, РДМ бо́ку, бо́кам; мн. НВ бакі́, бако́ў, бака́м, бака́мі, бака́х