беспрацо́ўны

беспрацоўны, пра чалавека, які нідзе не працуе.

беспрацо́ўны м. — Гарадз. (Цыхун),
безрабо́тны м. — Зэльв. (Станкевіч, Сцяцко).

беспрацо́ўны прым., наз.

беспрацо́ўны Н беспрацо́ўны (-ая, -ае), Р беспрацо́ўнага (-ай/ае, -ага), Д беспрацо́ўнаму (-ай, -аму), В беспрацо́ўнага/ы (-ую, -ае), Т беспрацо́ўным (-ай/аю, -ым), М беспрацо́ўным (-ай, -ым); мн. Н беспрацо́ўныя, РМ беспрацо́ўных, Д беспрацо́ўным, В беспрацо́ўных/ыя, Т беспрацо́ўнымі