бе́жанец -нца М -нцу

бежанец, чалавек, які па нейкай прычыне пакінуў пастаяннае месца жыхарства; уцякач.

бе́жанец м., бе́жанка ж. — Стол., Жытк. (ТС),
бягля́к м., бягля́чка ж., ізбе́г м. — мясц. (Насовіч),
уцяка́ч м., уцяка́чка ж., уцёклы прым. — мясц. (Насовіч).

бе́жанец -нца, -нцу, -нцаў

бе́жанец м. бе́жанец, РВ бе́жанца, ДМ бе́жанцу, бе́жанцам; мн. бе́жанцы, РВ бе́жанцаў, бе́жанцам, бе́жанцамі, бе́жанцах