адзінота 1 значэнняў

-1-

Арфаграфічны слоўнік (Наша Ніва)

адзіно́та

Слоўнік беларускай мовы

адзіно́та -о́це

Граматычны слоўнік назоўніка

адзіно́та ж. адзіно́та, адзіно́ты, ДМ адзіно́це, адзіно́ту, адзіно́тай (-аю)

Слоўнік адметнай лексікі

адзінота -ы, адзінотка -і, м. і ж., адзінотнік, адзіночнік -а, м. Той, хто (што) адзін, не ў гурце; адзіночка.
Яны з Міхасём і пажаніліся ўжо сіротамі, адзінотамі. (Ц.Гартны) На душы было пакутна, і, мусіць, праз тое, тры бярозкі пры дарозе, першыя з логу, здаліся цяпер адзіноткамі, хоць і шумлівымі, як і раней, у маленстве. (М.Гарэцкі) Відавочна, што сёння імпрэзы «БК» [«Беларускай капэлы»] - гэта не голас адзінотніка ў пустэльні. (С.Берасцень) Адзіночнік ён [Антон Сісюкевіч] быў, адзін-адзінюткі, як жаба ў каляіне. (Л.Вашко)