Канструктывізм 1 значэння

-1-

Архітэктура і мастацтва

Канструктыві́зм (ад лац. constructio - пабудова), напрамак у мастацтве пач. 20 ст., пераважна ў архітэктуры, афармленчым і тэатральна-дэкарацыйным мастацтве, плакаце, кніжнай графіцы, мастацкім канструяванні. У аснове К. - падкрэсленае імкненне да функцыянальнай мэтазгоднасці, утылітарызму, прастаты, лаканізму, якія засноўваюцца галоўным чынам на выкарыстанні простых прыёмаў, спосабаў, сродкаў у стварэнні мастацкага твора, танных і шырокадаступных матэрыялаў: металу, шкла, дрэва. У беларускім мастацтве рысы К. атрымалі пашырэнне з пач. 20 ст.

Культуралогія

Канструктывізм (ад лац. constructio - пабудова), кірунак у мастацкай культуры (архітэктура, выяўленчае і тэатральнае мастацтвы, літаратура) Эўропы і Амерыкі першай трэці 20 ст. К. імкнуўся да «канструявання» навакольнага асяроддзя, якое актыўна накіроўвае жыццёвыя працэсы, да стварэння «мастацтва для ўсяго народа». Прадстаўнікі К. паказной раскошы проціпастаўлялі прастату і падкрэслены ўтылітарызм новых прадметных форм, рэчаў і інш. Найбольшае распаўсюджанне К. атрымаў у архітэктуры, дзе для яго былі ўласцівы збліжэнне мастацтва з практыкай індустрыяльнага побыту, асіметрычнасць контураў будынкаў, агаленне тэхнічнага боку пабудоў, шырокае выкарыстанне шкла замест сцен, жалезабетону, плоскіх дахаў і да т.п. У Беларусі рысы К. выявіліся ў 1920-1930-я г. у архітэктуры Віцебска і Менска (напр., комплекс БДУ, 1928-1931; будынак Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі, 1932; клуб металістаў у Віцебску, 1932; Дом культуры ў Бабруйску, 1927-1930 і інш.